Toen en nu

In 2005 hebben wij in de dagen voor ons huwelijk onder meer de school bezocht. De directeur vroeg ons toen een donatie te doen om vijf kinderen naar school te kunnen laten gaan. Na overleg met Madhu, die op de hoogte was van de situatie van de vijf kinderen, bleek dat niet alleen het lesgeld het probleem was maar dat, als zij de school echt willen afmaken, er meer nodig was. Naast lesgeld is er ook geld nodig om het verplichte uniform, schoolboeken en schriften aan te schaffen en er moet voldoende voedsel in het gezin zijn, anders worden de kinderen thuisgehouden om te werken.

Kopila

In 2005 hebben we alleen Kopila en Ashok ontmoet, met de andere kinderen hebben we pas in 2007 kennis gemaakt. Het was een verrassing om te zien hoe Kopila inmiddels van een somber kind in een sprankelend en verzorgd meisje was veranderd. Dat ze nu naar school gaat en gelukkig is, gaf ons voldoende motivatie om door te gaan en de stichting op te richten. Ashok is nog steeds heel verlegen tegenover ons, maar het gaat verder heel goed op school.

De eerste 7 kids

De 7 kindren uit 2005 waren in 2007 ineens 7 en in 2012 worden er al 10 gesponsord

Kopila (1994) en Ashok Godar (1996)

Broer en zus. Na de dood van hun ouders kon de familie ze met moeite voeden, laat staan hun school betalen. Ze bleven thuis totdat wij ze financieel gingen steunen. Na onenigheid met de familie over haar opleiding heeft Madhu besloten Kopila in huis te nemen en nu gaat ze naar een boarding school in Kathmandu. Sindsdien is ze helemaal opgeleefd. Ashok woont bij hun oma en tante en haar kinderen in Khahare en gaat daar naar de boarding school.

Image_2: 
De kinderen
Second Text: 

Hari Nepali (1991), Ramsharan Pariyar (1996) en Dipa Adhikari (1994)

Hari’s vader is steenhouwer. Hij bewerkt de keien uit de rivier zodat ze gebruikt kunnen worden als bouwmateriaal. Dit werk levert zo weinig op dat Hari moest stoppen met school ondanks dat hij goed kon leren. Hij blinkt uit in de exacte vakken. Ramsharan heeft in 2006 op onze kosten een operatie aan zijn vinger ondergaan. Hij had gangreen (koudvuur) opgelopen en als het niet snel geopereerd werd zou zijn onderarm afgezet moeten worden. Madhu heeft hem, samen met zijn moeder meegenomen naar het ziekenhuis in Kathmandu en hen tijdelijk in huis genomen tot hij weer genezen was. Hij heeft nu alleen nog een kromme vinger met een groot litteken. Dipa heeft haar vader verloren. Hij is tijdens zijn werk van een steiger gevallen en is later aan zijn verwondingen overleden. Dipa’s moeder haar niet meer naar school laten gaan. De familie kon haar ook niet steunen, dus bleef ze thuis. En juist in Nepal is het belangrijk voor vrouwen om in hun eigen levensonderhoud te kunnen voorzien door een goede opleiding.
Image_3: 
Third Text: 

Dipak Bika (1994) en Santos Bika (1996) (en Sandip)

Ondanks de achternaam zijn Dipak en Santos geen broers. Dipak en Santos zijn twee kinderen die pas later gesponsord zijn. Toen bleek dat Madhu structureel een bedrag over hield, heeft hij in overleg met de school nog twee kinderen uitgekozen om te ondersteunen. Dipak kan heel goed leren, heeft veel muzikaal talent en beschikt over een buitengewone charme. Zijn vader is smid en ze behoren tot de kaste van onaanraakbaren. Ook Santos’ vader is smid. Zijn jongere broertje Sandip mag noch gratis naar school (de eerste jaren zijn gratis). Hij heeft van ons wel een uniform gekregen zodat dat geen belemmering vormt om hem naar school te laten gaan. Daarnaast profiteert hij natuurlijk mee van de steun aan Santos. Madhu wil door deze jongens en familie te steunen een signaal naar de dorpsgenoten afgeven dat kasten en afkomst er niet toe doen.
Image_4: 
Fourth Text: 

Bipana Khadka (1994), Anju Shrestha (1998), Krishna Acharya (1996),

Deze kinderen zijn er sinds 2011 bijgekomen. Krishna blijken we in 2007 wel gezien te hebben. Anju komt op 45 minuten lopafstand van het huis van Madhu vandaan en heeft alleen nog een moeder. Madhu heeft haar eerst op eigen kosten gesteund, totdat we zicht hadden op voldoende budget om haar blijvend te sponsoren.
Image_4: